 საათის ისრებს მიჰყვება ღამე, ნელა თენდება-იძინებს მთვარე, მე ჩუმად ვუსმენ წარმავალ წამებს და წარსულს ვატან მიმავალ ღამეს.. ფიქრი შეჩერდა-საათიც დუმდა, თითქოს რაღაცის გაგება მსურდა, ვინ იცის იქნებ არც თენდებოდა, ეს დრო,ეს წამი არ ჩერდებოდა… იქნებ ბოლოჯერ ვუყურებ მთვარეს, და ვეღარასდროს შევხვდები ღამეს,
|
 ჩემი გულის მპყრობელი ხარ,სულის ბატონ-პატრონი,
ნატვრადა მაქვს თუნდაც ერთხელ დავრჩეთ მარტოდმარტონი.
შენი ტუჩის ნამით მინდა დავისველო ტუჩები,
მოგცე რისი ძალაც შემწევს თუნდაც სული დავლიო,
მხოლოდ შენთან ერთად მინდა ეს ცხოვრება გავლიო...
|
 გულში ჩავიკალი რაც კი მაწუხებდა
გრძნობებს ჩავუკეტე ყველა გასაქანი,
ნუთუ დამივიწყებ თუნდაც იმის გამო, რადგან ასე რთულად გავხდი ასატანი. ვიცი მოგბეზრდება მალე სიყვარულიდა ცივ შუადღეზე მარტო მიმატოვებ,
|
 Love Story (remix)
|
 რა, ვეღარ დაბრუნდება... უკააან....... არა ვეღარ დაბრუნდება! ნელი ნაბიჯებით გზას მივუყვებოდი ჩუმად, თითქოს ისეთი შეგრძნება მქონდა, ვიღაც უნდა მენახა. გვერდზე შემთხვევით გავიხედე და უცებ სკამზე მჯდარი მომტირალი ქერა გოგონა დავინახე, რატომღაც მასთან მისვლა და მისი მწუხარების მიზეზის გაგება მომინდა, მივედი კიდეც. ჩუმად მივუჯექი გვერდით, გოგომ თითქოს არც კი შეიმჩნია ჩემი იქ მისვლა და ტირილი განაგრძო. ფრთხილად შევეკითხე: - რა გჭირსი რატომ ტირი? მან მიპასუხა: - ეს მონატრების ცრემლებია. - ვინ გენატრებაი - ის ვინც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს. - კარგი რა, ნუ დარდობ, დაბრუნდება! - არა! ვეღარ დაბრუნდება, იქ ვინც მიდის უკან ვეღარ ბრუნდება... - ტირილს უმატა - კი მაგრამ სად არის წასული და მარტო რატო დაგტოვაი შენ თუ გიყვარს, ოდნავადაც არ სცემს შენს სიყვარულს ის პატივსი - ის ჩემს სიყვარულს ყოველთვის პატივს სცემდა, მაგრამ რა ჰქნას თვითონ ხომ არ უნდოდა რომ მომკვდარიყოი! - თვალებიდან ისეთი ცრემლები წამოუვიდა თითქოს მდუღარე გადაასხესო. უცებ გავჩუმდი, კითხვა ვეღარ დავუსვი და ტანში ერთიანად სიცივემ გადამიარა
|
 ყური დაუგდე, ნუთუ არ გესმის?
როგორ გეძახის ეს ჩემი გული,
ნუთუ ვერ ხვდები შენზე რომ ვფიქრობ
და ძლიერ რომ ვარ შეყვარებული.
წუხელ სიზმარში გამომეცხადე
ახლოს ვხედავდი შენს ლამაზ თვალებს,
მერე წყვდიადში გაუჩინარდი
|
 აღარასოდეს აღარ შემხვდები,
ჩემი გზა ახლა აღარ არსებობს,
შენ არ მოხვიდე ჩემს სამყოფელთან,
გულზე ყვავილი არ დამასვენო...
ვიცი, მარტო ვარ...
ვიცი, მარტო ვარ
აქაც და იქაც მარტო ვიქნები...
ოო, იმ მიწაზე არ დადნებიან,
არ გაქრებიან თოვლის ფიფქები.
როდემდე უნდა ვიყო მ ა რ თ ა ლ ი
და საკუთარი ფერფლით ვთბებოდე?
დავივიწყებდი, ალბათ, ყველაფერს,
ვინმე გზაზე რომ მეგულებოდეს.
|
 რა არის ქალი? ქალი ჩიტია,
თუ ხელს გაუშვებ გაგიფრინდება,
წავა და სხვასთან დაიდებს ბუდეს,
შენ აღარასოდეს დაგიბრუნდება.
რა არის ქალი? ქალი ეშმაა,
შეგაცდენს და თავსაც დაგაკარგვინებს,
ისე ჩაგიყვანს წყაროზე მწყურვალს,
და იქ წყალსაც არ დაგალევინებს.
|
 უდანბონში რომ აღმოვჩნდე
|
 შენ მაინც ვერ გამიგებ!გამიშვი ნუ მტანჯავ!წავალ და
დაგვიწყებ..შევეცდები მაინც!..რა გინდა? პატიება გთხოვო?ისევ სიყვარულში
გამოგიტყდე?გამოგიტყდები..მიყვარხარ! მაგრამ შენ ამას ვერ
გაიგებ..ვერა..არა..მორჩა..შენ მე ვერ მაპატიებ..ბოდიში
_დაწყნარდი.მე მხოლოდ მინდოდა მეთქვა…
_ვიცი არა ამის შესახებ არა
-აბა რის შესახებ?ა..მახსოვს…ჩვენ შორის არაფერი არ ყოფილა,და ვერც ახლა იქნება…ნუ შენ უბრალოდ გართობა მოგინდა..გაერთე?
-არა
-კარგი!კიდევ მოგწონს ჩემი წამება..გსიამოვნებს?
-არა!
-აბა
მაშინ რა? რისი თქმა გინდა?ნუთუ შენ ფიქრობ რომ მე დავიჯერებ?!…არანაირად!
მაპატიე …ჩემი
|
 შუადღე იყო. ფანჯრის რაფაზე სიგარეტით და ყავის ჭიქით ხელში ვიჯექი. ამაოდ ველოდი მაცოცხლებელ ნიავს, რომელიც არ არსებობდა. არ არსებობდა ჩემთვის...
მუსიკას ვუსმენდი და ვფიქრობდი. ვფიქრობდი საკუთარ თავზე. ჩემ თავში აღმოჩენებს ვაკეთებდი, რაც ნამდვილად მსიამოვნებდა და თვითკმაყოფილების გრძნობას მანიჭებდა.
ნელ-ნელა ბინდდებოდა, მე ისევ რაფაზე ვიჯექი. ეხლა უკვე მთვლემდა და ცოტა მციოდა.
მოულოდნელად ჩემი სახელი მომესმა. ვიღაც მეძახდა. ფანჯრიდან გავიხედე და უცნობი გოგონა დავინახე. აშკარად სადღაც მყავდა ნანახი, მაგრამ ვერ ვიხსენებდი სად...
|
 -ნინა, მიყვარხარ!
-სანდრო, საერთოდ ხვდები რას ამბოობ? -ენა დამება, აღარ ვიცოდი რა გამეკეთებინა
-კი ვხვდები, იმასაც კარგად ვხვდები რომ ძალიან მიზიდავ... -ხმის ამოღებაც ვერ მოვასწარი ისე უცებ მეცა ტუჩებში.. რა მოხდა ორიოდე წუთის წიინ..? თავში ყველაფერი გადამიტრიალდა. გამახსენდა ის დღე, როდესაც სანდრომ სიყვარული ამიხსნა და პირველად რომ მაკოცა, მაგრამ ეს კოცნა ძალიან განსხვავდებოდა იმ პირველი კოცნისაგან, რომელსაც სიამოვნებით ვაკეთებდი, ახლა კი მე არ ვკოცნიდი მთელი გრძნობით, მთელი კი არა და საერთოდ უგრძნობლად ვკოცნიდი... მუცელში საშინელი ტკივილი ვიგრძენი და ჩავიკეცე, სრულ უკუნ სიბნელეში გადავეშვი...
|
დასაძინებლად რომ დავწექი კი თავშ გამიელვა გიორგიმ ხომ არ დარეკა მობზეე.?? მაგრამ ეს ‘სულელური’ აზრი მალევე მიმავიწყდა და დაიძინე.
მეორე დღეს სიხარულით ავდექი ფეხზე. იმ დღეს ხომ ჩემი შვილის გულის ცემა უნდა გამეგო . . ჯერ არ დაბადებული შვილის, რომელიც ჩემში ცოცხლობს, და ძალიან მიყვარს.. თამო ვერსად ვნახე, ანუ უკვე წავიდა სამსახურში.. მე კი ძალიან მშიოდა და საჭმლის გამზადება მეზარებოდა, არა მესიკვდილებოდა. სანდროს დავურეკე, ის მიშველიდა, როგორც ყოველთვის
-გისმენთ -სანდროს ნამძინარევი ხმა გაისმა ტელეფონში
-სანდრიკაააა.. რაღა დროს ძილია? მოდი ჩემთან რა და, მერე ექიმთან უნდა წამიყვანო, ხომ არ დაგვიწყებია?
-უუი... მართლა დამავიწყდა ეგ. კაი ჰო ნაცევარ საათში მანდ ვარ
-კაი, გეოდები სანდრიკ...
ტელეფონი გავთიშე და სამზარეულოში გავედი საჭმელად. როგორც ყოველთვის ორსაათიანი ჭამა გავაბი, არც გამხსენებია სანდრო რო უნდა მოსულიყო. ჭამას რომ მოვრჩი სანდრიკამ დამირეკა
|
ამ დროს თაკო შემოვიდა ოთახში.
- რა გატირებს ნინ? -მითხრა მზრუნველი კილოთი და ჩამეხუტა, მე კი თავიდან მოვიშორე
-შემეშვი რა თამ... სადაა ჩემი წვენი?
-აქ -პარკი მაღლა აწია
-მომეცი, ჩემია! -წარბი მაღლა ავუწიე და პარკი ხელიდან გამოვგლიჯე. -აუუ თბილიაა ფუუ... -წვენის დალევა და გულისრევის შეგრძნება ერთი იყო, სასწრაფოდ სააბაზანოში გავედი, პირი მოვიბანე და უკან დავბრუნდი..
-ნინ, ტელეფონი გირეკავს
-მადლობა.. -მობილურს დავხედე. სანდრიკა იყო გამეღიმა და გავაგონე
-გისმენთ
-გაბერილო, როგორ ხარ?
-ჯერ ერთი, არ ვარ გაბერილი.. სულ პატარა მუცელი მაქვს და მეორეც, კარგად ვარ, შენ?
-მეც, კარგი ხო აღარ დაგიძახებ „გაბერილს", რას აკეთებ?
-რავიი.. არაფერს
-მოდი, მაშინ 15წთ_ში გამოგივლი და მთაწმინდაზე ავიდეთ, გინდა?
-კაი აზრია, ხომ იცი შენ? 15წუთში მზად ვიქნები
-კარგი აზრი რომაა მეც ვიცი მაგი. კარგი ხო მოემზადე, ზარს გამოგიშვებ და ჩამოდი დაბლა
-აჰაამ.. კარგი
|
სანდროკამ ზუსტად იმ ბარში მიმიყვანა, სადაც ერთმანეთს დავშორდით.. მომეწონა იქაურობა, 4წლის განმავლობაში ბევრი რამ შეუცვლიათ, რამაც ძალიან მომხიბლა...
-რას მიირთმევთ? -თავზე დაგვადგა ოფიციანტი
- ერთი კარამელის ჩაი და ბანანის ტორტი მინდა -გავუღიმე ოფიციანტს.
-მე მარტო ნამცხვარს შევWამ.
-კარგით ეხლავე მოგიტანთ -გაიღიმა ნიკამ და უკან გაბრუნდა. (გულზე ეწერა სახელი „ნიკოლოზი" )
-როგორი შეცვლილი ხარ ნინა...
-4წელია არ მინახიხარ და შევიცვლებოდი აბა რაა..
-ეე... მეგრელები ისედაც მწარეები ხართ და ორსულები უარესები ყოფiლხართ..
-მადლობა..
-სად მუშაობ?
-ბანკში, შენ?
-არსად..
-ცუდია.. ნინ, რამდენი თვის ორსული ხარ?
-2ის. რა არის რო?
-არა არაფერი.. ძალიან ლამაზი ხარ.. - მინდოდა მეთქვა „შენ ძალიან სიმპათიური"_მეთქი, მაგრამ მუცელში წამით საშინელმა ტკივილმა გამიქროლა. ჩემ ბავშვს არ უნდოდა რომ ეს მეთქვა, ამიტომ ხელი მუცელზე მოვისვი
|
-კაი ნინ, დამშვიდდი ახლა, ბავშვს ავნებ რამეს
-გაგიჟდი? მეორეჯერ აღარ თქვა მსგავსი, ჩემი შვილი ჯანმრთელი უნდა დაიბადოს! -ხელი მუცელზე დავიდე და თამოს თვალები დავუბრიალე.
როგორ მიყვარდა თამოსთან ერთად ყოფნა, ყოველთვის ძალიან ვუყვარდი და სულ ზრუნავდა ჩემზე როგორც უფროსი და. მე კი სულ ვკბენდი, რაც სიამოვნება მანიჭებდა მეც და ჩემ შვილსაც.
დილით ვაშლს ვჭამდი და ტელევიზორს უყურებდი (ჩემი ჭკუით ვისმენდი რას ლაპარაკობდნენ). თამუნა მოვიდა ჩემთან და მითხრა გიორგი საზღვარგარეთ წავიდაო.
-რა? საიდან გაიგე?
|
იმ დღიდანვე ვცდილობდი გიორგისთვის სულ ოდნავმაინც შემეყვარებინა ბავშვები, მაგრამ არ გამომივიდა.. ერთი თვის ორსული ვიყავი, მალე კი ჩემი მუცელი შესამჩნევი გახდებოდა. გიორგი სახლიდან როცა გავიდა ამაზე დავიწყე ფიქრი და საშინლად ავტირდი, ამ დროს ოთახის კარები გაიღო და გიორგი შემოვიდა
-რა გატირებს ნინ.. -მოვიდა და გვერძე ჩამომიჯდა
-არაფერი..
-ნინა..
-გიორგი, სახლიდან მივდივარ...
-რაა? კაი ხუმრობა იყო ყოჩაღ ნინ.. -გადაიხარხარა გიორგიმ..
-მე არ მეცინება მგონი..! შენ ბავშვებს ვერ იტან, ვერც შენს შვილს ვერ აიტან, რომელიც მალე ამ ქვეყანას მოელინება.. ასე რომ ნახამდის..
-მოიცა, რა თქვი? შეგიძლია განმიმარტო?
-რა და ის რომ 1 თვის ფეხმძიმე ვარ
-რა? გაგიჟდი? ხუმრობ თან ცუდად..
|
მივუყვები თბილისის წვიმიან ქუჩას, ჩემთვის მარტო. ხელსაც არავინ მიშლის, არც მეგობრები და არც ნათსავები.. დავდივარ და ვფიქრობ, თუ რა ბედნიერი ადამიანი ვარ. მყავს საყვაეკლი ადამიანები და ვიცი, რომ არასდროს მიღალატებენ და არმიმატოვებენ..
გიორგი, ეს ჩემი სუსტუ წერტილია. ჩემი ცხოვრების აზრი, მისთვის ვიძინებ და მისთვის ვიღვიძემ მხოლოდ...
საათს დავხედე, პირველი სრულდებოდა. გამიკვირდა გიორგი რომ არ მკითხულობდა... სახლში წავედი
-გიო, სად ხარ?
|
 მანქანამ ჭიშკარი გამოიარა. შემოდგომის ბოლო იყო. ეტყობოდა მანქანიდანვე შეამჩნია ჩემი სიცივე, როგორც ადრე და ყოველთვის . . . მანქანა გაჩერდა. გადმოვიდა. შემომხედა. Eტყობოდა, უნდოდა მე მივსულიყავი და არა ის ჩემთან, მაგრამ მე ვერ ვინძრეოდი. მან თავი დახარა. ძველებურად კლასიკურ ფორმაში იყო გამოწყობილი. ეტყობოდა, დაღლილი იყო, ალბათ სამსახურიდან მოდიოდა . . . ქურთუკი გაიხადა, ეს სწორედ ის იყო, რომელზედაც ერთხელ, ადრე, როცა ერთად ვიყავით, ძალიან ბევრი მაცინა, მაცინა იმაზე, თუ როგორ იყო ბუხართან წამოწოლილი ამ ქურთუკში ჩაძირული და როგორ ეძინა გემრიელად . . .
ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო, მოუკიდა, მე კი ძველი დრო გამახსენდა, თუ როგორ მომწონდა იგი, როცა ეწეოდა, ისიც გამახსენდა ერთხელ განსხვავებული ასანთი რომ ვაჩუქე მანქანაში . . . ასანთის ნამწვავი გადააგდო და ეკლესიას შეხედა, მაშინვე გადააგდო სიგარეტი, მარჯვენა ხელში მოთავსებული ქურთუკი მარცხენაში გადაიტანა და პირჯვარი გადაიწერა. ამ დროს მე გამახსენდა, როგორ დავდიოდით ერთად ჩვენს საყვარელ ტაძარში და როგორ წყნარად ვანთებდით, ნაჩხუბრებიც კი ჩვენი იდუმალი ოცნებებით სანთლებს! . . .
მან ხელმეორედ მოუკიდა სიგარეტს და ჩემკენ სვლა დაიწყო . . . თუმცა უკან მიბრუნდა და მანქანის კარი შეამოწმა, ხელში გასაღები დაატრიალა და მე კვლავ ძველი დრო გამახსენდა . . . მისი ღიმილი, აღფრთოვანებული შავი თვალები და ის იდუმალი გამომეტყველება რომლითაც მიმზერდა ხოლმე . . .
მოდიოდა, ხუთი ნაბიჯი თუ აშორებდა ჩემგან, მე კი მასთან შეხვედრის პირველი პაემანი გამახსენა, სადღაც უაზრო ადგილას, მაგრამ მაშინ ხომ ჩემთვის მხოლოდ ის იყო და არა ის ადგილი! სწორედ პირველი პაემანი გამახსენდა რატომღაც, მაგრამ ის დასამახსოვრებელი იყო . . ჩემდა გასაოცად ის ძალიან უშუალო იყო ჩემდამი იმ დღეს, მე შებოჭილი და შეშინებული ვიდექი მის წინ, და ალბათ ეს ყველაფერი თვალებში მეტყობოდა . . . ცდილობდა, ჩემი ასეთი მდგომარეობა გამოესწორებინა და გავეთავისუფლებინე გაუცხოებისგან, გამოუვიდა კიდეც . . . ერთ დღეს ჩვენ ორი პაემანი გვქონდა . . . თუმცა ბოლოს ვიჩხუბეთ უაზროდ, როგორც შემდეგ ყოველთვის და ასევე მალე შევრიგდით . . .
|
 ლოტი წლების მანძილზე თავის დას ბესის ერთსა და იმავეს ჩასჩიჩინებდა: არ დაგავიწყდეს, ერთ მშვენიერ დღეს სიბერე აუცილებლად მოვა და სანამ ახალგაზრდა ხარ დროს უქმად ნუ ფლანგავო. მაგრამ ბესი წლების მანძილზე ჭრიჭინობელასავით ლაღად და უდარდელად ცხოვრობდა.
ახლა ორივე და სამოცს გადაცილებული იყო. ამ გადასახედიდან შეიძლებოდა წარსულისათვის თვალის გადავლება. შეიძლებოდა იმაზე დაფიქრება, საბოლოოდ ხელში რა შეგვრჩაო. ლოტის საკმაოდ სოლიდური ანგარიში ჰქონდა ბანკში, ხოლო ბესის მთელ ქონებას ერთი გაქუცული ჩემოდანი და რამდენიმე კაბა შეადგენდა. ბავშვობის წლების გახსენება ლოტის ჭირივით ეჯავრებოდა. მშობლები ძუნწსა და წუწურაქს ეძახდნენ. ბესის კი თითქოს ვერც ამჩნევდნენ. გოგონას ერთადერთი სურვილი ჰქონდა, რაც შეიძლება ჩქარა გავარდნილიყო კარში და თამაშით გული ეჯერა. ციგურაობა ნათხოვარი ციგურებით ისწავლა, ნათხოვარ ველოსიპედს დააქროლებდა. ლოტის კი ამათთვის არ ეცალა. დროს უქმად ვერ გააცდენდა. ოღონდ კი ვინმეს დაესაქმებინა, ყველაფერს აკეთებდა. ბავშვის მომვლელიც იყო და წვრილმანი დავალებების შემსრულებელიც. აღებულ ფულს ერთ პენსსაც არ მოაკლებდა. თუმცა ნაყინისა და ტკბილეულისათვის სული ელეოდა, მაგრამ მაინც არ ყიდულობდა. დავუშვათ ეყიდა, მაშინ ბესისთვისაც ხომ უნდა გაენაწილებინა, ეს კი არაფრის დიდებით არ უნდოდა. თვითონ ბესის ხომ არასოდეს არაფერი ჰქონდა, დისთვის რომ მიეცა. ათ-ათცენტიანებით დოლარი რომ შეგროვდა, ლოტის ტკბილეული საერთოდ გადაავიწყდა. მგონი სულაც შეჯავრდა. როდესაც თორმეტი წლის შესრულდა, გამყიდველის თანაშეწედ დაიწყო მაღაზიაში მუშაობა. სკოლის შემდეგ გვიანობამდე მუშაობდა. შაბათობით კი მზად იყო, რამდენ ხანსაც მოსთხოვდნენ, იმდენ ხანს ემუშავა.
|
ჩემს უხეშ ხელებს მოენატრა მაგ თმის სირბილე,
ჩემს დამცრალ თვალებს- მაგ თვალების კრთომა-კვესება.
მოხვედი, გულზე წვიმასავით გადამირბინე,
წახვედი უცებ და ტკივილი იგრძნეს ფესვებმა.
ხედავ? მევსება ბრმა ცრემლებით რქა საზედაშე,
მზის ჩასვლის სცენას შენთან ერთად სულ სხვა ხიბლი აქვს.
გახსოვს, ფრთებზე რომ ვოცნებობდით, კარგო, მე და შენ -
იარწივეო, მე ვიქნები მხოლოდ ნიბლია...
შემოგვივლია ანანური, გრემი, ვარძია,
ავდევნებივარ მაჯისსიმსხო ნაწნავს მთვრალივით,
მაგ მარჯნებიდან, ჰოი, ცეცხლი გამიტაცია!
(მტკივა ხელები - შენი მკერდის ცხელი ყალიბი.)
|
ყოველ საღამოს, როცა მზე ჩადის
და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება
მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის,
მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება.
|
სულ მენატრები, მაშინაც კი,
როცა ვართ ერთად
და ჩემს გარშემო
და ჩემს გვერდით შენა ხარ მარტო...
მუდამ და ყველგან -
ძილშიც,
ცხადშიც,
უშენოდ,
შენთან -
სულ განუწყვეტლივ მენატრები
და შენზე ვდარდობ.
|
პატიებაა ჩემი სიყვარული.
დღეს მე გპატიობ ყველა არ მოსვლას,
გზა იყო ცუდი,ხო, ადგილ–ადგილ წყდებოდა
და ირეოდა ყველა ბილიკი.
შენთვის დაწერილ ყველა წერილს ხანდახან ვხევდი,
ხანდახან ისე განწყობისთვის ისიც ჩაისთან,
ვიჯექი ჩუმად გიკითხავდი, თუმც არ გესმოდა,
რას გაიგებდი არ იყავი და ქარს კი მტვერი
ჩემი სიტყვების,როცა მიჰქონდა მერე თურმე
არსად აპნევდა.
|
|
