This is an example of a HTML caption with
01:25 მე და... (თავი VII) დასასრული... | |
 -ნინა, მიყვარხარ! -სანდრო, საერთოდ ხვდები რას ამბოობ? -ენა დამება, აღარ ვიცოდი რა გამეკეთებინა -კი ვხვდები, იმასაც კარგად ვხვდები რომ ძალიან მიზიდავ... -ხმის ამოღებაც ვერ მოვასწარი ისე უცებ მეცა ტუჩებში.. რა მოხდა ორიოდე წუთის წიინ..? თავში ყველაფერი გადამიტრიალდა. გამახსენდა ის დღე, როდესაც სანდრომ სიყვარული ამიხსნა და პირველად რომ მაკოცა, მაგრამ ეს კოცნა ძალიან განსხვავდებოდა იმ პირველი კოცნისაგან, რომელსაც სიამოვნებით ვაკეთებდი, ახლა კი მე არ ვკოცნიდი მთელი გრძნობით, მთელი კი არა და საერთოდ უგრძნობლად ვკოცნიდი... მუცელში საშინელი ტკივილი ვიგრძენი და ჩავიკეცე, სრულ უკუნ სიბნელეში გადავეშვი... თეთრი კედნელი.. ბევრი მილები... წამლების სუნი... აპარაკების წკაპაწკუპი.. ეს ყველაფერი ჩემ ნერვებზე თამაშობდა... ხელი გაბერილი მუცლისკენ წავიღე და თამოს გავხედე, რომელიც ჩემი სახუსთვის ზურგით იდგა და მობიურზე ლაპარაკობდა.. -ხო, ორივენი კარგად არიან... ნინას ძალიან ენატრები, სულ მაგაზე ოცნებობს რომ იგრძნოს შენი სითბო, რასაც მხოლოდ მაშინ იგრძნობს, როცა მუცელზე მოეფერები... კი, მაგრამ როდის დადგება ეგ "მალე"?... როდის ნახე?... ანუ დაინახე და არც მიხვედი მასთან..? ... ხო მიდი და მერე ზარს მოგცემ სახლში რომ მივალთ... აჰა, კარგი გელოდები... -თამო ლაპარაკს მორჩა, მეკი თვალები დაბვხუჭე, ვითომ მეძინა -თაამ... -ნინ გაიღვიძე? როგორ ხარ? -საშინლაად.! ნერვები მეშლება, რა საშნელი სუნიაა.? -კაი, ცოტაც მოიმინე და წამოხვალ სახლში... -დიდი ხანია აქ ვარ..? - ორ საათზე მეტია მგონი.. -უჰუუუუჰ... -როგორ არის ჩვენი პაციენტი? -ღიმილლთ შემოვიდა კარში ექიმი -საშინლად, ერთი სული მაქვს ამ საშინელ სუნს თავი დავაღწიო -ცოტაც მოითმინეთ -ბავშვი როგორ არის? -კარგად, არაფერი საფრთხე არ ემუქრება.. კარგი, როგორც ვხედავ ძლიერი ორგანიზმი გქონია... შეგიძლია სახლში წახვიდე -მადლოობთ.. *** -ნინ, მიდი დაწექი, მე ვანაში შევალ -კაი თაამ - ლოგინზე დავწექი და დავიწყე უაზრო რაღაცეებზე ფიქრი... 3თვე გავიდა (ანუ 3თვის ორსული ვიყავი), მე შედარებით დიდი ღიპუცა მქონდა. მთელია ამ დროის განმავლობაში გიორგი არ შემხებია მუცელზე, არ ვიცი რა არის ის სითბო, როცა ქმარი გაბერილ მუცელზე გეხება... -ეეხ. ვინ დაგაცდის ფიქრს... კარზეა ვიღაც... წამოვდექი ფეხზე და კარი გავაღე... კარებში გიორგი იდგა ვარდების თაიგულით ხელში და მიღიმდა. სუნთქვა შემეკრა, სულ ცოტაც და კიდევ დავკარგავდი ონებას, მაგრამ არ მინდოდა პატარა კიდევ ერთველ ჩამეგდო საფრთხეში, ამიტომ თავი ხელში ავიყვანე და სახლში შემოვუშვი -აქ რა გინდა? -რას ქვია რა მინდა? ხიომ არ დაგავიწყდა რომ აქ ჩემი ცოლ-შვილი არიან სტუმრად? მე კი მათ წასაყვანად მოვედი -მე ფეხს არ გავადგავ აქედან! -რატომ? -რისთვის წამოვიდე სახლში? იმისთვის რომ ლექციები მიტარო და ბავშვი მომაშორო? არა არა და არააა..! - ერთი წუთით, მე არ ვყვირივარ მგონი... გინდა აქ დარჩენა? დარჩი და ბავშვი მარტომ გახზარდე მამის გარეშე, არ გინდა და ჩაალაგებ ბარგს და წამოხვალთ ჩემთან ერთად შენც და პაწაწუნაც.. -შეუძლებელია... ამას შენ ამბოობ? -თვალზე ცრემლი მომადგა და გიორგისკენ გავიწიე, გიო ჩამეხუტა და თავზე მაკოცა -ხო, მე ვამბობ, ჩემი გაბერილიიი -მიყვარხარ გიუშ... -მე უფრო.. -ოო, მე უფრო მიყვარხარ! - გიორგი ჩემს ტუჩებს დააკვდა, ოთახში შევედით, კარები ჩავკეტე და ლოგინზე ფრთხილად წამოვწექი -ბურთუულ, დაიძინე ცოდო ხარ -ცოდო შენ ხარ ჭირიანო! -კაი რა... ისე მეც რომ დავიძინო არა? -არა, შენ მომიწექი და მიყარაულე -არაა პრობლემა -გიორგი გვერძე მომიწვა და ჩემ მუცელზე თითები აათამაშა -ნინ, როდის გამოძვრებაჩემი ბიჭი? -როგორ ცდილობს ჩემ გამწარებას.. ჰმ... -სხვათაშორის მეც მინდა ბიჭი იყოს და ეხა სახელი მომაფიწრებინე რაა.. -ლუკა? -არა! ნიკა? -არაა! -მაშინ ანდრია და ხმა, გაწყობს? -კი მაწყობს -ზალიან კარგი, ეხა დამაძინე! -დაიძინე ბურთულლ... ამ დღის შემდეგ რა მოხდა? გიორგი მართლა ძალიან შეიცვალა, ბავშვები ძალიან უყვარს, გვეყოლა ბიჭი, ანდრია, მართალია ძალიან მტირალაა, მაგრამ მაინც ძალიან საყვარელია... სად წავიდა სანდრო? სანდრომ გაიგო გიორგის დაბრუნების ამბავი და იტალიაში წავიდა საცხოვრებლად. როგორც ვიცი მოიყვანა ცოლი, უსიყვარულოდ, მაგრამ ვიცი რომ ის გოგო გააბედნიერებს სანდროს . . . სად წავიდა სანდრო? სანდრომ გაიგო გიორგის დაბრუნების ამბავი და იტალიაში წავიდა საცხოვრებლად. როგორც ვიცი მოიყვანა ცოლი, უსიყვარულოდ, მაგრამ ვიცი რომ ის გოგო გააბედნიერებს სანდროს . . . თამომ დიდი სიურპრიზი გაგვიკეთა, მოულოდნელად ვიღაც ამერიკელს გაყვა ცოლად.. ვერ დავუწუნებ გემოვნებას, სიმპათიური ბიჭია, მაგრამ ჩემი გიო ჯობია..! დადის ეხა თამო 7თვის მუცლით... მე ვიპოვე დიდი სითბო, მივხვდი რას ნიშნავს ბედნიერი ოჯახი, როცა გყავს ნერვებისმომშლელი, მაგრამ მაინც ძალიან საყვარელი ქმარი.. მე ვიპოვე ჩემი ადგილი იქ, სადაც მე და გიორგი ვართ და გვყავს 1წლის ანდრია და კიდევ ჩემი გაბერილი მუცელი.... დასასრული... | |
|
| |
| სულ კომენტარები: 0 | |
